Hoewel de meeste mensen genieten van een schilderij van Rembrandt of Van Gogh, versnellen ze hun pas bij het zien van hedendaagse, conceptuele kunst. Men gaat welwillend naar het museum om door nieuwe kunst gegrepen te worden, maar keert gedesillusioneerd terug omdat er weinig van te begrijpen was.


Het lijkt vervolgens vaak een taboe om dit onbegrip te delen, waardoor het voelt alsof er helemaal niks uit het museumbezoek is gehaald. Sommigen reageren hier zelfs op door hedendaagse kunst in z’n geheel af te wijzen.


Om hier tegenwicht aan te bieden, organiseren wij de driedelige programmareeks on/kunst. Op een toegankelijke manier geven we kunsthistorische context, om hedendaagse kunst in het vervolg beter kunnen duiden. Tegelijkertijd houden we de kunst van deze tijd kritisch tegen het licht. We streven naar meer dialoog tussen de kunstwereld en die daarbuiten.


In de programmareeks concentreren we ons op twee ontwikkelingen die kenmerkend zijn voor de kunst die tegenwoordig wordt gemaakt, en die tegelijkertijd een belangrijke rol spelen in het debat over haar toegankelijkheid. Allereerst de ontwikkeling van conceptuele kunst, die in de jaren ‘60 tot bloei kwam en waarbij het idee achter een kunstwerk belangrijker werd dan de uitvoering daarvan. Hoe beoordeel je als niet-kunstkenner een kunstwerk wanneer technische vaardigheden, of zelfs esthetische waarden een ondergeschikte rol spelen?


Daarnaast willen we het hebben over activistische kunst. Is het de taak van kunstenaars om de wereld te verbeteren en, zo ja, kunnen ze dat überhaupt? En is er eigenlijk ook rechtse kunst? Deze debatten zijn de afgelopen decennia gevoerd binnen de (academische) kunstwereld, en hebben zelfs hun weerslag gevonden in de kunst zelf. Bij on/kunst wordt hier een breder publiek bij betrokken.